Het huis dat ik zelf ben

*Over herinneringen, oude pijn en de vrijheid om jezelf te zijn* Soms ontstaan de mooiste inzichten tijdens een heel gewoon gesprek. Zonder dat je ergens naar op zoek bent, zonder dat je iets probeert op te lossen. Je praat over het leven, over vroeger, over mensen die er niet meer zijn. En ineens ontdek je dat er binnenin jezelf iets veranderd is. Niet met veel lawaai. Niet met een groot moment waarop alles ineens duidelijk wordt. Maar zachtjes. Alsof er ergens een deur opengaat die jarenlang gesloten is geweest. ## Herinneringen in een kruidenpotje Laatst moest ik denken aan mijn vader. Wanneer ik kippenkluifjes klaarmaak, hoor ik nog regelmatig zijn stem in mijn gedachten. ‘Maar ze zijn toch al gekruid?’ zei hij ooit, toen hij zag dat ik er nog allerlei kruiden bij deed. Mijn antwoord was eenvoudig: ‘Ja, maar dat is blanda!’ Want die oranje gekleurde kippenkluifjes mogen dan gekruid lijken, voor mij mogen er gerust nog wat knoflook, peper en pittige kipkruiden bij. Mijn vader vond ze uiteindelijk heerlijk. Het is zo’n kleine herinnering. Niets groots, niets bijzonders misschien. En toch komt dat moment iedere keer weer terug wanneer ik diezelfde kluifjes klaarmaak. Dan is mijn vader er in gedachten weer even bij. En wat zou ik het mooi vinden als hij nog eens bij me aan tafel kon zitten. Niet om opnieuw te praten over alles wat vroeger is gebeurd. Maar om hem te vertellen wie ik inmiddels geworden ben. Hoe ik tegenwoordig naar het leven kijk. Hoe ik met mensen omga, mijn grenzen aangeef en steeds meer vanuit mijn eigen kracht leef. Ik heb het gevoel dat hij me tegenwoordig beter begrijpt. En misschien nog wel belangrijker: ik begrijp hem inmiddels ook beter. ## Begrijpen is niet hetzelfde als goedpraten Mijn jeugd is niet altijd gemakkelijk geweest. Er zijn dingen gebeurd die diepe sporen hebben achtergelaten. Dingen die een kind eigenlijk niet zou moeten meemaken. Lange tijd hadden de mensen uit mijn gezin ieder hun eigen plek in mijn gedachten. Mijn vader, mijn moeder en mijn broer stonden als het ware verspreid door mijn innerlijke wereld. Aan ieder van hen waren andere herinneringen, gevoelens en ervaringen verbonden. Maar de laatste tijd merk ik dat dit veranderd is. Wanneer ik aan hen denk, staan ze niet langer afzonderlijk van elkaar. Ze vormen weer een groep. Een gezin, zoals we dat ooit waren. En het bijzondere is dat ik hun aanwezigheid in mijn gedachten tegenwoordig als liefdevoller ervaar. Alsof er meer begrip is ontstaan. Van mij naar hen, maar gevoelsmatig ook van hen naar mij. Of dat vanuit spiritueel oogpunt werkelijk zo is, hoef ik niet te bewijzen. Het is hoe ik onze verbinding tegenwoordig ervaar. Ik weet inmiddels meer over hun levens, hun ervaringen en de pijn die zij zelf met zich meedroegen. Daardoor begrijp ik beter waarom bepaalde dingen zijn gelopen zoals ze zijn gelopen. Maar begrijpen betekent niet dat alles daarmee goed was. Het betekent ook niet dat de gevolgen ineens verdwenen zijn. Het betekent dat ik niet meer uitsluitend hoef te kijken vanuit de pijn van vroeger. Ik kan inmiddels ook de mens achter het gedrag zien. ## Het gezin dat had kunnen zijn Terwijl ik nadacht over mijn familie, voelde ik ergens een klein stukje verdriet. Niet omdat ik terugverlang naar hoe het vroeger was, maar omdat ik me realiseerde dat ik het warme, veilige gezinsleven waar een kind naar kan verlangen nooit echt heb mogen ervaren. Natuurlijk heeft ieder huisje zijn kruisje. Maar sommige kruisjes hadden best wat lichter mogen zijn. Ik had graag geweten hoe het was om op te groeien in een gezin waarin veiligheid, geborgenheid en liefde vanzelfsprekend waren. Waar je gewoon kind mocht zijn, zonder alle ingewikkeldheden die bij ons thuis speelden. Dat verleden kan ik niet veranderen. En eerlijk gezegd voel ik ook steeds minder de behoefte om dat te proberen. Maar ik mag wel erkennen dat er iets is geweest wat ik graag anders had gezien. Dat verdriet mag bestaan, zonder dat het mijn leven van vandaag hoeft te bepalen. ## Een huis vol herinneringen Terwijl ik hierover nadacht, ontstond er een beeld. Een huis. Niet zomaar een huis, maar het huis dat ik zelf ben. Jarenlang stonden de kamers vol herinneringen, ervaringen, verwachtingen en overtuigingen. Sommige had ik zelf verzameld. Andere waren door mensen of omstandigheden in mijn leven terechtgekomen. Er stonden meubels die ik nooit zelf had uitgekozen en dozen die ik al jaren met me meesleepte. Toch bleef ik er wonen. Ik leerde om tussen alles door te bewegen, rekening te houden met wat er stond en mijn weg te vinden tussen alles wat zich in de loop der jaren had opgestapeld. Misschien was ik daar zelfs zo aan gewend geraakt dat ik nauwelijks meer merkte hoeveel invloed het op mijn leven had. Totdat er langzaam iets begon te veranderen. ## Wat niet langer gedragen hoeft te worden De afgelopen tijd heb ik veel over mezelf geleerd. Over mijn grenzen. Over mijn manier van omgaan met anderen. Over verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen leven, zonder automatisch ook die van anderen op mijn schouders te leggen. Ik heb geleerd dat ik niet iedereen hoef te overtuigen van wie ik ben. Dat ik niet altijd uitleg hoef te geven. En dat ik iemand kan begrijpen zonder mezelf daarbij opzij te zetten. Ook mijn herinneringen ben ik anders gaan ervaren. Niet omdat ik ze wilde vergeten, maar omdat ze niet meer voortdurend mijn aandacht hoeven op te eisen. Sommige gebeurtenissen hebben hun zwaarte verloren. Andere kan ik tegenwoordig bekijken zonder opnieuw dezelfde emoties te voelen. En wat me misschien nog wel het meest verrast, is de zachtheid die daarvoor in de plaats is gekomen. Geen leegte. Geen onverschilligheid. Maar rust. Een gevoel dat ik jarenlang nauwelijks heb gekend. ## Dichter bij mijn kern Binnen mijn spirituele beleving spreek ik regelmatig over terugkeren naar je eigen kern. Over het loslaten van energie die niet bij je hoort. Over oude verbindingen, patronen en de wortels waaruit bepaalde

Het huis dat ik zelf ben Meer lezen »